۱۳۸۲/۰۶/۱۸

ترس


پشت ميز و روبروي هم نشسته بوديم.مثل هميشه حرفی نمی زد.سعی کردم اينبار
متفاوت باشم.با هر بار فرق داشته باشم. بچه نباشم، لج نکنم، او را فقط برای خودم
نخواهم! .
- ببين ، من فرق عشق را با دوست داشتن خيلی خوب می دانم. من از
لحظه اول تو را دوست نداشتم ، ... ، عاشقت بودم.

ترسی ، بسيار مجهول، نمی
گذاشت به او بگويم که کم کم ، بدون آنکه متوجه باشم، دوست داشتنم به عشق تبديل شده
بود.بارها با خودم اين جملات را تکرار کرده بودم ولی هر بار او را می ديدم، همه
آنها از ذهنم می گريختند.
-خوب؟ چرا حرف نمی زنی؟
دهانم بسته شده
بود.می ترسيدم.می ترسيدم از اينکه حرفی بزنم و او را برنجانم! هيچ وقت باورم نمی شد
که روزی نتوانم به کسی که او را بيش از خودم دوست داشته ام و حالا عاشقش بودم، آنچه
را می خواهم بگويم. لعنت به من.تا کی بايد اين نقاب به صورتم باشد. ديگر يادم نمی
آيد که چند بار با خودم عهد کرده ام با او صادق باشم ولی هر بار عهد خود را شکسته
ام.هر بار می بينمش غمی عميق تا ژرفای وجودم اثر می کند . نمی دانم چيست و چرا می
آيد. شايد غم از دست دادن او و فرصتهای با او بودن است.واقعا نمی دانم .اصلا دست
خودم نيست.
-بگو. چرا حرف نمی زنی؟
اين بار او بيش از من حرف ميزد.من
حتی يک کلمه هم نگفته بودم! و او حالا می خواست بشنود. سعی کردم واکنشش را به هنگام
شنيدن حرفهايم پيش بينی کنم.شايد همين باعث می شد حرف نزنم.حالا می توانستم تا حد
بسيار اندکی درک کنم که �مجنون� چه ميکشيده از درد و رنج ، از اینکه لیلی او را نمی
دیده. واقعا در جهان درونی لیلی جای مجنون کجا بود؟ و من در ذهن او چه؟ نمی دانم .
نمی دانم.مسئله، مسئله زمان است.باید صبر کنم تا دلیلی بر اینهمه فشار و هجوم
احساسات بیابم.بس است باید واقعی بود. باید منطقی زیست...
-...

مهم ، همه بخوانند !


بابا من فکر می کردم تا حالا از لرزش گور نيما و بدر شاکر
السيّاب
و خانم نازک الملائکه (که البته فکر کنم این آخری هنوز فوت
نکرده باشه!) همه فهميدن که اين دو تا شعر پايين ، هم عربيه ، و هم فارسيه گند
کاريِ خودِ منه!
من ذوق شعر ندارم ولی اين بار می خواستم به يقين برسم (آيه : (*
وَ لاکِن لِيَطمَئِنَّ قَلبي*)).
در ضمن يه چيز ديگه هم فهميدم. گفتن اراجيف
موزون کار سختی نيست ، چه برسه به ناموزونش!!! و.م. امضای منه ، از اين به بعد اينو
بدونين.

اين يکی رو ديگه اصلا جدی نگيريد!!!


الرحيل

وَ رَحَلتِ،
وَغَدَت کُلَّ العَصافيرَ الَّتي
کُنتُ اَراها في رُؤایَ،
رَحَلَت،
وَ اِبتَعَدتِ،
وَ غَدَی کُلَّ نَخيلٍ
کَانَ يَدعو اللهَ لي حَتَّی اَراکِ
قَد مَات،
کَم مِنَ المَرَّةِ جائَتني
لِحَدِّ الشَفَةِ
تِلکَ الکَلِمَةِ المَغموضَةِ لَکِنَّها
رَجَعَت وَ کَانَ
يَدُورُ في ذِهني اِذَا
قُلتُها ، هَل سَاَراکِ مَرَّة ً اُخرَی تُرَی؟
کَم
مِنَ المَرَّةِ
قَالَت لِیَ نَفسي: فَتَاَمَّل!
فَتَمَهَّل،
فَاِذَا
تَفَوَّهتَ بــِتِلکَ الکَلِمَةِ
لَا يَکونُ لِلرَّجعَةِ مِن اَیِّ
اَمَل.
***
اَ لَان اَمشي وَ کَـأَ نّي اَتبَعُ طَيفَ سَراب
اَتذَ کَّر
کُلَّ حَرفٍ قُلتِهِ
کَانَ مَديحاً اَو عَتاب
وَ سَأبقَی
اَتخَيَّل وَ
اُرَدِّد
کُلَّ نَظرَه ، کُلَّ بَسمَه
کُلَّ حَرَکَةِ الشَّفَةِ الحَمراءِ،
بــِـاِکتِئاب
لکِنَّ مُرورَ طَيفَکِ في الذَّاکِرَة
يَبدَاءُ بــِمَسحِ
الحُزنِ مِنها
فَاکونُ فَــرِحاً
کَطِفل ٍ يَحصُلُ عَلَی اَمَل ٍ
قَديم.
***
اَلاَنَ لَستِ بــِقُربي
سِوَی اِن کُنتُ قائِلُها لَکِ اَم
لَا
وَ مُنذُ ذَهابُکِ
فَهَذا القَلبُ الاَهيَمُ لَن يَخفِقَ اَبدا
وَ
لَکِنّي سَـاَنتَظِرُ عَلی الطريق ِ
سَـاَنتَظِرُ هُنا
وَ عِندَ رُؤيَتَکِ في
قَولِها
بــِحُبِّنا اُقسِمُ بــِاَن لَا اَترَدَّدا.

و.م. خرداد
۱۳۸۲

اینم ترجمه اش

و تو رفتی،
و همه گنجشکهایی که در رویاهایم
میدیدم
رفتند،
و دور شدی،
و هر درخت نخلی ،که برای آنکه من تو را ببینم
دست به دعا برداشته بود،
مُرد،
چند بار تا مرز لبانم آمد
آن کلمه راز آلود
ولی
باز می گشت در حالی که می اندیشیدم که آیا اگر
آن را بگویم بار دیگر تو
را خواهم دید؟
چند بار
نفسم به من گفت: اندکی تامل کن
اندکی صبر کن
که
اگر این حرف را بر زبان آری
امیدی به بازگشت نخواهد بود
***
حالا من به
دنبال سرابی گام بر می دارم
و هر حرفی را که گفتی به یاد می آورم
چه تمجیدی
بوده و چه سرزنشی
و همچنان
تصور می کنم و تکرار،
هر نگاه و هر لبخندت
را
و هر حرکت آن لبهای سرخت را ،با افسردگی
ولی عبور شبحت از یادم
غم را
از آن می زداید
و مرا شاد می سازد
به مانند کودکی که به آرزویی دیرین دست
یابد
***
حالا در کنارم نیستی
فارغ از آنکه آن را به تو گفته بوده ام یا
نه
و از زمان رفتنت
این قلب تشنه هرگز نخواهد تپید
ولی من بر راه ،منتظر
می مانم
همینجا
و به محض دیدنت در گفتنش
(قسم می خورم به عشقمان) تردید
نخواهم کرد

و.م. خرداد ۱۳۸۲

اصلا جدی نگيريد!!!


نکته مبهم

رها گشتم ز آوار ملال روزها
دير وقتی
است،
ياد تو در خاطرم،
نقش مي بندد
به هر لحظه که می گشايم چشمهايم
را
به هر لحظه که می بندمشان.آيا
نقش اين صورت زيبا
همره من بوده است از
ازل يا
لحظه ديدار تو
کنده است همان را همچو نقشی که به سنگی
افتد؟
***
روزگاری است که با ديدن هر بارانی
سايه ات،
سايه مبهم وهم
آگينت،
که عليرغم همه آنچه زمن دوری
همچو بوی سحر آميز خاکی که ز باران دارد
نم،
آشناييها دارد او با من و غم
نقش می بندد به هر گوشه اين
ذهن بر آشفته، همانند هجومی که بدان برگيرد،
تشنگی از کام گلی در صبحگاهی،
شبنم
و رهايی دهد اين ذهن برافروخته و خسته و افگار مرا.
***
دير گاهی است
که آن سايه،
خيالت،
ز پس هر رويا هر کابوس
چو شهابی که ميان شب و آوار
ستاره
گذرد، بشکافد،
قيرگون مملو از آرامش شب را
می شکافد همه ترس و آنچه
قربانی کند اميدم را.
***
و هم اکنون
همچو طفلی که بُوَد سرگردان
به
میان دشتی از رنگ حیات افزای سبز
مانده ام در پس يک نکته مبهم
که چنين
واله و شيدا به خودِ نفسِ وجودِ عشقم؟
يا که من شيفته آن رخ ماهت شده
ام؟
و.م. خرداد ۱۳۸۲

اطلاعيه


آقا من از همين جا اعلام می کنم هيچ ماجرای عشق و عاشقی در ميون نيست.
الکی هم به ما از اين تهمتای بد بد نزنين که اين وصله ها به ما نمی چسبه! آخه ما
کجا و عاشق شدن کجا.گرچه، بچه ها خیلی زود عاشق می شن.

دلتنگی ۴


رو به رويش ايستاده بودم.آرام و بی تفاوت نگاهم می کرد و من در تلاش ،
که شوقی را که از ديدار او درونم می جوشيد مخفی کنم. هر بار به خودم می گفتم :
بياموز که ديگران را دوست داشته باشی بدون آنکه برايت مهم باشد که رفتارشان با تو
چگونه است ولی ... انسان موجودی است طماع.
به چشمهايش زل زده بودم ، صورتم را
نزديکش بردم و آرام زمزمه کردم:

�لَا تَشعُري بالذَنبِ يا حَبيبَتي
ــــــــــــــــــ�احساس گناه مکن محبوب من

لَا تَشعُري بالذَنب
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ احساس گناه مکن

فَاِنَّ کُلَّ
إمرَأةٍ اَحبَبتُها ــــــــــــــــــــــــــــــــ چرا که هر زنی که من عاشقش
شدم

قَد اَورَثَتني ذَبحَة في القَلب ــــــــــــــــــــ یکبار قلب مرا
قربانی کرده است

لَا تَشعُري بالذَنب.�ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
احساس گناه مکن.�

�نزار قبانی�

دلتنگی ۳


آرام به صورتش نگاه می کردم. لبخند زد.باز هم آن چاله های کوچک روی گونه
اش حواسم را از اطرافم گسست. حواسم به حرفهايش نبود، ولی فکر می کنم او فهميده بود
من آنجا نيستم. لحظه ای ساکت شد، بعد با خشمی که تا به حال در او نديده بودم کمی به
صورتم نزديک شد و گفت :

�لَا تُقَبّلني بعُنفٍ...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ�مرا به این شدت (و به زور) نبوس
...

زَهرَةَ الرُّمَّانِ لَيسَت تَتَحَمَّل! ـــــــــــــــــــــــــــــ
چرا که گل انار طاقت این شدت را ندارد !

لَا تُقَبّلني
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ مرا
نبوس

فَلَو ذَابَ فَمي
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ اگر دهانم ذوب
شود

مَاذَا سَتَفعَل؟� ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
چه خواهی کرد؟�

�نزار قبانی�

۱۳۸۲/۰۶/۱۷

چه کسی چراغها را خاموش می کند؟





�اين داستان واقعی نيست، آدمها و اتفاقها کاملا خيالی اند و هر چند
زمان کم و بيش مشخص است، برخی از مکانها دستکاری شده اند�
اين چند جمله، آغاز کتب �چراغها را من خاموش می کنم� اثر خانم زويا پيرزاد است. زويا پيرزاد (که از اقليت ارامنه در ايران است) کارش را با سه مجموعه داستان کوتاهِ �مثل همه عصرها�،�طعم گس خرمالو� و �يک روز مانده به عيد پاک� آغاز کردو اين اولين رمان بلند او به شمار می آيد. شايد نام اين نويسنده برای آنها که به طور تفننی کتاب می خوانند اصلا آشنا نباشد ، عليرغم آنکه مجموعه آثار قبلی او در بازار کتاب موجود بوده اند. ولی با اهدای سه جايزه (مطابق آنچه روی جلد چاپ ششم کتاب نگاشته شده) به اين نويسنده ، حالا ديگر همه طيف کتابخوان حتی آنها که وقايع ادبيات معاصر ايران را دنبال نمی کنند ، با نام او آشنايند.کتاب در حال حاضر در چاپ ششم است و مجموعا ۲۲ هزار نسخه از آن به چاپ رسيده، که در بازار نشر ايران تا حدودی بی سابقه است.
اما آنچه باعث جذاب شدن کتاب در ميان عموم افراد جامعه شده، نه اين جايزه ها و تقدير ها که سبک ساده و روان نوشتاری آن بوده است.هنوز هم هستند کسانی که تا دوستی به آنها توصيه خواندن کتابی را نکند به سراغ آن نمی روند با اين فکر که �بازار نشر در ايران، حد خود را از دست داده�.به هر حال آنچنانکه از نام کتاب و چند جمله آغازينش انتظار داريم، کتاب خيلی هم غير واقعی جلوه نمی کند.شايد بتوان گفت يکی از نکاتی که داستان را از ديگر داستانهای مشابهش متمايز کرده اينست که، تا به حال هر چه در مورد مناطق جنوب خوانده ايم، تم اصلی داستان را زندگی مردم طبقه پايين يا متوسط جامعه تشکيل داده است و کنکاش در زندگی قشر �شرکتی� در آبادان و به تصوير کشيدن دغدغه های آنها (البته اگر دغدغه ای وجود داشته باشد) محدود به اشاره های بسيار کوتاه و مبهم برخی نويسندگان اين خطه بوده.اما وقايع اين کتاب در يک محله نسبتا مرفه در آبادان دهه ۴۰ (که قشر شرکتی ، به قول خود آبادانيها، در آن قشر مرفه جامعه محسوب می شوند) رخ می دهد و در تمام طول داستان هيچ اتفاق غير منتظره و عجيبی به وقوع نمی پيوندد. با اينحال شيوه نگارش خانم پيرزاد و طرز استفاده از کلمات و اصوات و از همه مهمتر شيوه شکافتن شخصيتهای داستانش به گونه ای است که خواننده را تا آخر داستان به همراه خود می کشاند (خصوصا اگر خواننده کمی هم حس نوستالژيک به همراه داشته باشد).
ماجراهای کتاب شرح حال يک خانواده ارمنی ساکن �بوارده� (يکی از محله های شرکتی آبادان) است. آرتوش ،پدر خانواده، مردي منطقی و آرام، خوش برخورد با بچه ها و کمی هم اهل سياست است.آرمن پسر خانواده، که دائما مشغول سر به سر گذاشتن دوقلوهاست و آرمينه و آرسينه ، دوقلوهای بسيار شبيه به هم و بالاخره کلاريس ، راوی داستان و مادر خانواده ، که عاشق خانواده اش است.ماجرا با آمدن خانواده سيمونيان به خانه روبرويی آغاز می شود و با رفتنشان پايان می گيرد.خانم پيرزاد هيچگاه سعی نمی کند شخصيت آدمهای رمانش را و خصوصيات آنها را به طور کاملا عريان بيان کند، بلکه شکل گيری شخصيتهاي داستان در طول زمان آرام آرام (همانند پيشرويِ خودِ زويا پيرزاد) کامل می شود.استفاده از عبارات ساده و گاه کودکانه مثل: �بعد قيژِ در فلزی حيات...� ،�چرا نگو؟ خيلی هم بگو!...�،�ويژژژژ رفتم بالا�و خصوصا ديالوگهای دوتاييِ دوقلوها که نشان از بستگی شديد آنها به يکديگر دارد و يک در ميان حرف زدنشان و حتی استفاده از کلماتی مثل :�استور� ، �ديري� ، �اسمارتيز� ، �گرِيد � و... بالاخره توصيفاتی از اين دست : �به آرمن که داشت موی آرسينه را می کشيدگفتم �نکن� و دست آرمينه را گرفتم که داشت خيز بر می داشت طرف آرمن از خواهرش دفاع کند.� جذابيت خاصی به سبک روايی داستان داده.کلاريس زنی است که بر خلاف خواهرش آليس دست از خود خواهی کشيده و نسبت به محيط اطرافش بی تفاوت نيست.در واقع او به عنوان مادر خانواده به خوبی نقش يک وزنه تعادل را بازی می کند بطوريکه حتی �اميل سيمونيان�، همسايه جديدشان که با مادر و دخترش زندگی می کند و زنش فوت شده با او درد دل مي کند و برای رهايی از فشار ديکتاتور مأبانه مادرش که اوضاع خانواده را به تشنج کشيده به کلاريس پناه می برد.کلاريس همواره در حال درس گرفتن از آدمهای اطرافش است و در گيريهای �وَرِ بدبين� ، �وَرِ خوش بين� ، �ور کمرو� و �ور منطقي� ذهنش که خود بخشی از بار جذابيت شخصيت او و طبيعی بودن آنرا به دوش می کشد نشان از پويايی شخصيت او دارد.لحظاتی که کلاريس خاطرات گذشته اش را با خود مرور می کند، به ياد پدرش می افتد که می گفت:

�نه با کسی بحث کن،نه از کسی انتقاد کن.هر کی هر چی گفت بگو حق با
شماست و خودت را خلاص کن.آدمها عقيده ات را که می پرسند، نظرت را
نمی خواهند.می خواهند با عقيده خودشان موافقت کنی.بحث کردن با آدمها
بی فايده است�

همين پند تا آخر داستان همراه و مشکل گشای رابطه او و خواهرش است. در طول داستان او سعی می کند با خوش بينی به همه چيز سامان دهد ، و موفق می شود:

�بد تر از درد و نگرانيِ اين که تا چند روز نمی توانم هيچ کاری بکنم...
غرولندهای آرتوش بود... :�صد بار گفتم مواظب باش ...�. سعی کردم
نشنوم. سالها بود فهميده بودم آرتوش با مقصر شمردن هر کسی که
اتفاقی برايش می افتد ، محبتش را نشان می دهد.�

حتی نگاه او به حرفهای خانم �نور اللهي� با همه اطرافيانش فرق دارد و ديدگاه انتقادی و بی طرفانه اش نسبت به اقليت ها و قوميت هايی که خود را جدا از بقيه ايرانيها می دانند شايد در طول داستان نکته خيلی بارزی نباشد ولی همان چند اشاره کوچک به موضوع ، جای تامل دارد.کلاريس به تدريج در می يابد که آدمها (خانم سيمونيان) بر خلاف ظاهرشان ممکن است درونی متفاوت داشته باشند که وقتی موقعيت مناسبی فراهم شود (هم صحبتی با کلاريس) آن را بروز دهند.حتی خودش با خواندن نامه پسرش آرمن به اميلی (دختر اميل که عليرغم ظاهر آرام و کمرويش گاهی شيطنتهای جنون آميز انجام می دهد) خود را در برابر آينه ای می بيند که آنچه نشان می دهد با آنچه او از خودش توقع داشته يکی نيست.آيا او مادر خوبی بوده؟ آيا نبايد فکری برای اين زندگی تکراری ، که هر لحظه ی آن را به يکی از اطرافيانش اختصاص داده بوده بکند؟ پس خودش چه؟آيا نبايد وقتی برای خودش بگذارد و دست به فعاليتی ، مثلا اجتماعی، برای ارضاء خودش بزند؟ آيا او به اندازه کافی به آدمهای اطرافش ، همشهريانش ، توجه کرده؟ :
�به ترازوی آقای اديب نگاه مي کردم...حوصله نداشتم به آقای اديب بگويم: تو
بدتر از اين گرما را هم ديده ای، من هم ديده ام.امشب و فردا شب و پس فردا
شب بچه های محله عربها و احمد آباد و ...برای خدا می داند چندمين بار
می زنند به شط و اگر جان به کوسه ندهند ، دستی يا پايی می دهند و ما
از آليس ميشنويم که ديروز هفت تا کوسه زده آوردند بيمارستان ، امروز
هشت تا ، ديشب ده تا ، و من و آرتوش و مادر نُچ نُچ می کنيم و بعد از
سکوت کوتاهی که فکر می کنيم برای مرگ يا از دست دادن عضوی از بدن
مناسب و کافی است ، حواسمان را می دهيم به بچه های خودمان که
می گويند: عصرانه چی داريم؟ شام چی داريم؟ مرديم از گرما. چرادرجه کولر
را زياد نمی کنيد!�

به هر حال تکامل شخصيتهای داستان به تدريج رخ می دهد و اين باعث می شود که نوعی از هيجان در طول داستان حفظ شود.شايد کلاريس نمونه بسياری از آدمهای معمولی اطراف ما باشد ولی نحوه توصيف نويسنده و کاربرد جملات و عبارات بسيار ساده و حتی گاهی گفتاری، باعث می شود به نوعی شخصيت بسيار طبيعی و عادیِ کلاريس کمی ايده آل جلوه کند و با اينکه او زنی نسبتا آرام و منطقی است که هيچ حالت غير عادی ندارد ، به شخصيتی بسيار جذاب تبديل شود.کشمکشهای دائمی کلاريس با خودش که ناشی از عشقش به زندگیِ خودش و خانواده اش است و سعی و تلاش او برای اصلاح امور و حتی طرز برخورد منطقی ، معقول و واقع بينانه اش با پسرش آرمن هنگامی که مرتکب اشتباهی می شود، از او شخصيتی ساخته که به دل می نشيند و جز آن کلمات و جملات ساده و صميمی انتظار ديگری از او باقی نمی گذارد و اين به دل نشستن به حدی است که حتی خانم سيمونيان که همواره با اطرافيانش بد خلقی می کند سفره دلش را برای او باز می کند.ولی خواننده می داند که کلاريس عليرغم ظاهر آرام و شخصيت بی دغدغه خارجی اش ، از درون (اگر کمی اغراق کنيم) در آشوب به سر می برد.
پاراگرافهای کوتاه (و مختصر و مفيد) برای توصيف مکانها و ظاهر افراد، اشاره به برخی رسوم رايج ميان اقليت ارامنه، و همينطور ويژگيهای زندگی در آن زمان و مکان، از ديگر مولفه های بارز داستان محسوب می شوند که به خصوص اولی اثر زيادی در موفقيت کتاب داشته اند.
خانم پيرزاد با نوشتن متنی ساده و بی تکلف ثابت کرده است که برای موفقيت يک اثر الزامی نيست که حتما آن اثر حاوی رخدادهای غير عادی يا جنبه های نمادين عميق باشد.بلکه حتی شرح يک زندگی طبيعی و عادی بسته به نوع توصيف می تواند بسيار جذاب باشد.سبک نگارش خانم پيرزاد در اين کتاب در واقع سبک تکامل يافته وی در کتابهای پيشينش محسوب می شود و آدمهای اين داستان همان آدمهای داستانهای قبلی اند که حالا هم خودشان کمی عميقتر وارد ماجراها شده اند و هم نويسنده کمی عميقتر به آنها پرداخته و طی کردن همين روند کلاسيک و طبيعی باعث شده خانم پيرزاد که نويسنده اي نه چندان نامدار در ادبيات معاصر بوده بتواند مخاطبان نسبتا زيادی برای کتاب دست و پا کند.گر چه طيف خوانندگان کتاب کمتر کتابخوانهای حرفه ای بوده و بيشترِ مخاطبان کتاب را افراد عادی (از نظر درجه فهم داستان ، آنهم از نوع رمان) تشکيل می دهند.
به هر حال ظهور چنين پديده هايی در ادبيات معاصر ايران نشان از پويايی و زنده بودن اين مقوله فرهنگی در اين جامعه دارد و اين خود به تنهايی جای اميد فراوانی است. به اميد موفقيت همه عزيزان فعال در اين عرصه.

دوست تازه


يه دوست جديد داريم. href="http://nayefalali.persianblog.com/">تنگسير که لينکش اون پايين
هست.اميدوارم موفق باشه.

خبر


ظاهرا هنوز توی آبادان خبراييه. يه انفجار ديگه توی شطيط . اميدوارم به
خير بگزره.

جنگ


جنگ ، از هر نوعِ آن جز ويرانی و نابودی چيزی نخواهد زاييد. اين را مردم
خوزستان خيلی خوب ميفهمند. و حالا کودکان و زنان بی گناه عراقی آنرا تجربه میکنند ،
به قیمت برقراری دمکراسی (غریبترین واژه ای که میشناسم) ، به دست آدمهای بسیار
بسیار دلسوزی که ، باور کنید ، جز خیر و صلاح ما چیزی نمی خواهند ، نه نفت ما و نه
هیچ چیز دیگرمان! چرا ما اجازه نمی دهیم آنها جهانمان را برایمان بسازند؟ چرا ما
اینقدر متحجر و بی تمدن هستیم که اجازه نمی دهیم دنیای زندگیمان را مملو از فرهنگ و
پیشرفت و تمدن کنند ؟ واقعا که!
کمی آنسوتر از ما ، جایی نه چندان دور و نه
چندان غریب (مخصوصا وقتی در آبادان ، خرمشهر ،... باشيم) نسلی در حال رفتن به مسلخ
هستند همانگونه که خواهر ها و برادرانشان در اين چند سال محاصره نابود شدند. بدور
از هر امکاناتی برای تجربه پيشرفت در اين جهان.اول خودی حالا هم غريبه ای که از آن
سوی دنيا به زعم خودش (و ادعای کويتيها که طه ياسين رمضان آنها را يهوديهای خليج می
نامد ، باور کنید من این را نگفتم و موافق هم نیستم) برای <آزادی> آنها دارد
کودکانشان را با بمبهای خوشه ای قتل عام ميکند. من هيچگاه جنايتهای يک ديکتاتور را
<تماما> به حساب رعيتش نخواهم گذاشت که بدور از انصاف است ، کما اينکه هيچگاه
عراقيها (نسل گذشته شان و نه کودکانشان) را کاملا تبرئه نخواهم کرد ، ولی اين نيز
هيچگاه توجيهی برای حتی يک موشک از هزارانی که بر سر مردم عراق فرو می ريزد نيست.
آيا کسانی که با شعله ور شدن آتش جنگ خوشنودند (حتی در همين سرزمين خودمان که ديگر
ادعای مسلمانی مردمش حالم را به هم ميزند) به اين فکر کرده اند که اگر روزی اين جنگ
دامان خودشان (و یا کودکانشان) را بگيرد آيا باز هم همينگونه فکر خواهند کرد؟ آيا
برقراری دمکراسی برای مردمی که خودشان می گويند <نه> با خود دمکراسی در تضاد
نيست ؟ خوب لابد در اين شرايط و استثنائا برای آمريکاييها که فکر می کنند اشرف
مخلوقاتند نيست.همانطور که برای آقای رامسفلد استفاده از بمبهای شيميايی <به
هنگام ضرورت> نقض قوانين بين المللی نيست ولی وقتی عراق دو اسير را در تلويزيونش
نشان می دهد کنوانسيون ژنو نقض شده!
حق دارند ،باور کنيد حق دارند. کودکان عراقی
اینبار دارند تاوان خواب و غفلت همه مسلمانان جهان را میدهند ، ظاهرا ما حسابی
مديون آنها هستيم، بايد بنشينيم و دعا کنيم ، که خدا ما را برای تنبيه انتخاب نکرد،
که فعلا با ما کاری ندارند . ولی نگران نباشيد ، نوبت به ما هم خواهد رسيد . اين
تقدير قومی است که در خواب باشد و از آن گريزی نيست.

�������


���� ���� ������.

دوست تازه


يه دوست تازه داريم . href="http://jonoubi.persianblog.com/">ماندانا که تازه کشفش کردم! يا شايدم
اون کشفم کرد!